★ :: αιм-му™ :: ★ There are no regrets in life, just lessons

วันนี้ก็เป็นวันเปิดเทอมวันแรก เลิกเรียนเลยไปกินติ่มซำกัน เด็ก 5 ผู้ใหญ่ 2

 อิ่มหนำสำราญมาก (อิ่มมากจริงๆนะ) =o= (ขอบคุณป๊าฟอร์จูนมากๆค่า)

โอเค มาเล่าเรื่องวันนี้เลยดีกว่า

วันนี้เปิดเทอมวันแรกก็เลยต้องเข้าแถวรวม ชิชะ ร้อนจริง แต่ไม่สนใจ มัวแต่นั่งอ่านการ์ตูน

พอเสร็จพิธีหน้าเสาธง พี่นัท ปธนร. (ประธานนักเรียน - จะย่อทำไม -*-)

ก็ประกาศอะไรก็ไม่รู้ ไม่ค่อยได้ฟัง แล้วก็มีโชว์หลีดของแต่ละคณะสี ก็ดูมั่ง ไม่ดูมั่ง

ก็ดูโอเคนะ เต้นกันโอเคเลยอ่ะ แต่บางสีก็ไม่ค่อยพร้อม (สู้ๆ)

สีเจ้าภาพดูท่าจาเสียงเบาไปหน่อย แต่ไม่เป็นไร (สู้ๆ)

หลีดก็ไม่ค่อยมีใครเก่งกว่าใครอยู่แล้วอ่ะนะ อยู่ที่การฝึกฝน และสมาธิ

พอหลีดจบผู้ช่วยฝ่ายส่งเสริม (ฝ่ายปกครองน่ะแหละ) ก็ออกมาพูด

แล้วก็ให้อ่านในประกาศที่แจกไปให้

เฮ่อออ เรียนครึ่งวันทั้งอาทิตย์ วันพฤหัสก็ไม่ได้เรียนเลย ศุกร์ด้วย (วันกีฬาสี)

แถมประตูจะเปิดตอน 16.00 น. เฮ้ยยย ไม่ได้นะ จะกลับบ้าน T^T

(วันนี้ม.ปลายเรียนครึ่งวัน แต่ประตูไม่เปิด จะเปิดตอนสี่โมง แต่สุดท้ายก็ยอมเปิด)

แล้วคาบเคมี อาจารย์สุดโหด ก็อยู่แต่ช่วงบ่ายทั้งนั้น จาดีใจหรือเสียใจดีวะ

เหมือนคุ้นๆว่าเค้าเคยพูดว่า "กีฬาสี อย่านึกนะว่าจะไม่ได้เรียน" โฮ่วววววว

ตกลงต้องเรียนช่ายมะ โอเคก็ดีนะได้เรียน

แถมวันนี้โดนลากไปแสดงพิธีเปิด อ่า แดดร้อนขนาดไหนชั้นไม่กลัวอยู่แล้ว

แต่ โหยยย จะให้ซ้อมตอนคาบ 3 เลยเรอะ ก๊อดดด จะต้องซ้อมไปถึงไหนวะเนี่ย

ไม่ใช่ว่าจะต้องซ้อมต่อถึงเย็นนะ ม่ายยย TT^TT,,,

ได้ตารางเรียนใหม่ อาร๊ายยย ทำไมชีวะสัตว์มาอยู่คาบ 7-8 ล่ะ

ตอนแรกเรียนคาบ 8-9 นิ โหยยยย อดเลิกเร็วอ่าดิ

(ปกติ เทอมที่แล้ว เรียนคาบ 8-9 จะได้เรียนถึงแค่คาบ 8 อาจารย์เค้าปล่อยให้ไปทำงานเอง)

แต่ไม่เป็นไร อย่างน้อยก็ได้เรียนวะเอ้า! เรียนชีวะๆๆ

อ่าา เทอมนี้ตารางเรียนเปลี่ยนเยอะมาก

เอาเลขหลักกะเพิ่มติดกันอีก อั่กกกก

เอาอังกฤษไปไว้ตอนบ่ายวันศุกร์อีก อ้ากกก ตอนเช้าอ่ะดีแย้ว T^T

(ตกลงวิชาพละต้องเรียนเทควันโด หรือ ดาบสองมือ ล่ะเนี่ย )

เทอมนี้วิชาห้องเรียนพิเศษ ได้เรียนฟิสิกส์ กับ คอมพิวเตอร์

ตอนแรกจะได้เรียนคอมก่อน สรุป สนง. ยังไม่ส่งเครื่องมือ สื่อ งบประมาณ บลาๆ มา เลยต้องเรียนฟิสิกส์ก่อน

ถ้าบล็อกตูโดนปิดจะทำไงเนี่ย (ข้ามๆไปก็ได้เน่อ ความคิดเห็นส่วนตัวน่ะ อย่าคิดมาก)

เฮ้ออ ไม่อยากจะว่าเท่าไหร่นะ แต่รู้สึกว่า ประเทศไทยทำอะไรล่าช้าจัง โดยเฉพาะการศึกษาเนี่ย

ดูสิ เด็กปิดเทอมเดือนนึง แทนที่พอเปิดเทอมจะได้พร้อมเรียนเลย ทำให้เสียเวลาอีกต่างหาก

ที่เราไม่ค่อยพอใจระบบของไทยก็ เช่น เปลี่ยนนู่นนี่ กว่าจะทำให้แน่นอน เด็กตายก่อนสิคะ กว่าจะเตรียมตัว

หาความแน่นอนไม่ได้เลย เปลี่ยนไปมา เด็กงงหมดสิ ตกลงเอายังไงกันแน่ เอาให้มันแน่ซักเรื่องได้มั้ยคะ?

การศึกษาไทยก็เหมือนกับผู้ใหญ่แก่ๆที่อารมณ์แปรปรวน เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย ไม่รู้จะดีตอนไหน ร้ายตอนไหน

เดี๋ยวเปลี่ยนแบบนั้น แบบนี้ เดี๋ยวเพิ่มอันนี้เข้ามาบ้างล่ะ เดี๋ยวเอาอันนี้ออกบ้างล่ะ เมื่อไหร่จะมีความแน่นอน

เด็กไทยก็เหมือนกับเดินอยู่บนเส้นด้ายที่เดี๋ยวตึงเดี๋ยวหย่อน ไม่รู้จะขาดเมื่อไหร่ 

ทำไมต้องแก้ปัญหาที่ปลายเหตุ บอกว่าการเอนท์ระบบใหม่ ทำให้เด็กไทยไม่หันไปกวดวิชา ที่ไหนได้...

เราพูดตามตรงนะ เรียนพิเศษน่ะ ชื่อมันก็บอกอยู่แล้วใช่มั้ย ว่าพิเศษ ที่จริงมันไม่ค่อยจำเป็นเท่าไหร่หรอก

แต่ที่ต้องเรียนกันน่ะ เพื่อเพิ่มความมั่นใจให้ตัวเอง เพราะกลัวจะทำสอบไม่ได้ กลัวจะเอนท์ไม่ติด (ซึ่งมันก็น่ากลัวจริงๆ)

นักบริหารประเทศหลายคนก็ต้องเคยมีโอกาสได้ไปดูงานที่ต่างประเทศแน่นอนอยู่แล้ว

ทำไมไม่มีการนำความคิดที่ดีเกี่ยวกับระบบการศึกษา(หรือเรื่องอื่นก็ได้)ของต่างประเทศมาพัฒนาบ้าง?

เฮ่อ ไม่อยากจะเซดเล้ย แต่ระบบการศึกษาไทยทำให้"เด็กเครียด" (บางทีเรารู้สึกเครียดจริงๆนะ)

ทำไมโรงเรียนแต่ละโรงเรียนถึงดูไม่ค่อยเท่าเทียมกันเลยนะ (หรือเราคิดไปเอง)

การรับครูเข้ามาสอน ดูเหมือนจะ....อ่า(คิดไม่ออก) เราว่าบางทีครูฝึกสอนก็ใจดีเกินไปจนเด็กเหลิงนะ

บางโรงเรียนครูก็ไม่เข้าสอน คือ เราตกใจมาก อ๊ะ! มีงี้ด้วยหรอ (เพื่อนเก่าเราเล่าให้ฟัง เฮ่อ)

เรารู้สึกโชคดีนะ ที่โรงเรียนเรามีอาจารย์ที่ดีดีอยู่เยอะ เราเคยได้คุยกับอาจารย์ที่ปรึกษาเก่าเราตอนม.ต้น

ฟังแล้วรู้สึกสลดและเศร้าแทนอาจารย์ คือ ที่จริงเราไม่ได้ฟังมาจากอาจารย์เค้าคนเดียวหรอก

อาจารย์คนอื่นเค้าก็พูดแบบนี้กันทุกคนเลย "รุ่นหนูอาจจะเป็นรุ่นสุดท้ายที่ครูจะสอน"

ทุกคนก็รู้ใช่มั้ยว่า ตอนนี้มันมีการให้เกษียณก่อนอายุได้น่ะ เราฟังแล้วเราไม่อยากให้อาจารย์เค้าไปกันเลย จริงๆนะ

อาจารย์เค้ารู้สึกเอือมเด็กบางกลุ่ม ที่ดูจะไม่ค่อยสนใจเรียน และให้ความเคารพกับอาจารย์น้อยลง

เพื่อนๆบางคนอาจจะเคยเห็น หรือเคยได้สัมผัสกับความรู้สึกเวลาที่ต้องอยู่กับพวกนั้นว่ามันเป็นยังไง

หรือบางคนอาจจะไม่เคย (ขอโทดน้า)

เรารู้สึกได้เลยนะว่า ทุกวันที่อาจารย์เค้ามาสอน อาจารย์เหนื่อยมากๆจริงๆ

อาจารย์ต้องคอยพูดสอนนักเรียน ตรวจงาน ตรวจข้อสอบ (ซึ่งไม่ใช่น้อยเลยนะ ในหนึ่งระดับชั้นที่อาจารย์สอนน่ะ)

เราอยากให้เพื่อนๆช่วยกัน ตั้งใจเรียน เชื่อฟังอาจารย์ ไม่ว่าจะอยู่โรงเรียนไหนก็ตาม

อยากจะบอกว่า ชีวิตม.ปลาย 3 ปี มันรวดเร็วมาก อยากให้เพื่อนๆคิดและทำแต่สิ่งที่ดีดีให้อาจารย์มีความสุขให้มากๆ

พออาจารย์มีความสุขแล้ว ตัวเราก็พลอยจะมีความสุขไปด้วย เพื่อนๆก็มีความสุขไปด้วยอีก ทำให้การเรียนดีขึ้นอีกด้วย

มาตั้งใจเรียน เชื่อฟังอาจารย์ ไม่ทำให้อาจารย์เหนื่อยไปมากกว่านี้กันเถอะ!

แล้วเราจะได้มีความสุข มีใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มที่เปี่ยมสุขอยู่บนหนังสือรุ่นของเรา....

การมีความทรงจำดีดีน่ะ มันทำได้ไม่ยากอย่างที่คิดไว้จริงๆนะ...

.

.

.

.

PS1: ทำไมบล็อคดูน่าเบื่ออย่างงี้เนี่ย ง่าา T^T

PS2: ใครแอบเข้ามาไม่ยอม comment ขอให้ปู้ดๆ สองวัน