★ :: αιм-му™ :: ★ There are no regrets in life, just lessons

วันนี้ไปประกวดโครงงานมาไม่ค่อยอยากจะอัพเศร้าเลยนะ

ตอนที่ขึ้นไปพรีเซนต์ ตื่นเต้นมากทำอะไรไม่ถูก ลืมหวัดดีสองรอบ ทั้งไทยทั้งอังกฤษ

ตอนชี้บอร์ดให้โอตะก็ชี้แบบ....ไม่ดีอ่ะ....เฮ้อ...เครียด

พอตอนพูดภาษาอังกฤษ เราต้องเป็นคนพูดอีกแล้วเป็นโรงเรียนแรกด้วย

ตอนซ้อมก็พูดได้นะเพื่อนๆหลายคนก็คอยช่วยสอนให้ด้วย

พอขึ้นไป....ตอนแรกก็ยังดีอยู่พอมาถึงเนื้อเรื่อง ดันพูดผิด กลับไปพูดตอนเริ่มใหม่เฉยเลย

เราก็ไม่รู้จะทำไง เริ่มใจไม่ดี อึ้งมากมือสั่น ขาสั่น น้ำตาจะไหล กรรมการยกป้ายเหลือ 10 วินาที

โอตะ แนน ก็คอยช่วยบอกให้ข้ามไปเลยๆ เราก็เลยข้ามไปแล้วเริ่มพูดอีกท่อนนึงเลย

ต่อไปพอถึงผึ้งพูด พอผึ้งพูดได้นิดนึงกรรมการก็กดหมดเวลา แต่ผึ้งก็พูดต่อไปเรื่อยๆ

แล้วพอมาถึงช่วงถามคำถามเราก็ฟังกรรมการเค้าพูดเราก็เข้าใจบ้าง ไม่เข้าใจบ้าง

อยากจะตอบนะ แต่มันคิดคำเป็นภาษาอังกฤษไม่ออกก็เลยเงียบ แล้วก็คุยๆกับโอตะว่าจะทำไง

ก็ช่วยๆกันตอบ แล้วก็ผ่านไปได้ด้วยดี พอจบเราออกมาข้างนอก นี่ร้องไห้เลย

คือแบบ...กรูลืมได้ไงวะ 2 ท่อนแน่ะ เวรตอนนั้นรู้สึกปวดหัวมาก คิดว่าจะเป็นลมไปละ

ขอบคุณนะทุกคน ทั้งเพื่อนๆ แม่จอยแล้วก็อาจารย์สุทิศา ที่คอยปลอบใจเรา ขอบคุณค่ะ

เราก็เสียใจนะ ที่ลืมบทพูดแถมลืมสวัสดี

ที่จริงตอนภาษาไทย ปอดที่แกถือๆกันอ่ะมันมีอะไรไม่รู้

เหมือนเศษอะไรซักอย่างอ่ะ แล้วมันก็เข้าตาน้ำตามันเลยไหล

ที่จริงก็ไม่ได้อยากร้องนะพยายามกลั้นไว้แล้วอ่ะแต่เราลืมสวัสดีอ้ากกก T T

มันก็ผ่านไปแล้วเนอะเราก็เสียใจนะที่ไม่ได้ไปวอชิงตันอ่ะ

แต่ก็ถือว่าเป็นการให้โอกาสนักเรียนต่างจังหวัดแหละ

คิดในแง่ดี คือเราก็ไม่ต้องมานั่งทำงานแล้วไง
ถึงจะไม่ได้ไปวอชิงตันกันแต่เราก็ยังอยู่ด้วยกันอยู่นะ

แล้วกฌจะได้มีเวลาอ่านหนังสือได้เต็มที่ไง

ได้มีเวลาอ่านฟิคของพวกแกได้เต็มที่ ดูหนังฟังเพลงได้เต็มที่

สุดท้ายนี้ ขอบคุณ เพื่อนๆห้อง 3/4 ทุกคนมากๆนะ ที่คอยเป็นกำลังใจให้

ขอบคุณ ตัวข้าพเจ้าเองที่คอยไปป่วนเค้าไปทั่ว

ขอบคุณครอบครัวที่คอยไปส่งไปรับ คอยให้กำลังใจ

ขอบคุณ อ.พรรณทิพาที่ให้พวกเรายืมห้องไว้เป็นที่ ทำงาน กิน นอน เล่น ของพวกเรา

ขอบคุณ อ.สุทิศาที่คอยช่วยพวกเราประสานงานต่างๆ และ ติชมเกี่ยวกับงานเสมอมาค่ะ

ขอบคุณ อ.ประภาศรี ที่คอยสอนให้เราพูดภาษาอังกฤษให้ดีขึ้นค่ะ

ขอบคุณ พี่พลอย ที่ทำเครื่องลางมาให้นะคะ น่ารักมากๆเลยค่ะ

ขอบคุณ คอมฯ ห้อง446 เรารักแกมากนะ อย่าเพิ่งเป็นอะไรไปล่ะ *-*

ขอบคุณ พัดลม ห้อง446 ที่คอยส่ายหน้าไปมา ทำให้เรารู้สึกดีตลอดเวลา

ขอบคุณ ดงบัง ที่ทำให้เราได้ฟังเพลง และมีความสุขในการทำงาน

ขอบคุณ winamp ที่ทำให้เราได้เปิดเพลงฟัง

ขอบคุณ Flashget ที่ทำให้เราได้แอบโหลดไฟล์ทิ้งไว้ เวลาอาจารย์ไม่อยู่

ขอบคุณ GOM ที่ทำให้เราได้ดูดงบังกะเอ็มวีอื่นๆ

ขอบคุณ ทุกๆเพลงที่เราฟัง ที่ทำให้ห้องมีเสียงเพลง ไม่เงียบ

ขอบคุณ ขนมของจอย ที่ทำให้เราอิ่ม

ขอบคุณ ห้อง7 ที่ทำให้ตลอดการเดินทางมีแต่ความเฮฮา ไม่เครียด สนุกมากๆ

จอย : ขอบคุณแกมากที่ทำให้เรามีความสุขในการร้องเพลง กิน เล่น และทำงาน
ส่วนใหญ่เราก็ไม่ค่อยได้ช่วยเนอะ ไปป่วนมากกว่า 555

ผึ้ง : ถึงตอนปิดเทอมเราจะไม่ค่อยได้เจอแก เพราะแกไปซ้อมหลีด
แต่เราก็รักแกนะแกทำงานเยอะกว่าเราอีกมั้ง หุหุ ตอนกีฬาสีผึ้งสวยมาก อิอิ

เน็ท : ขอบคุณแกมากที่ทำให้เราไม่คิดจะเบื่อ Begin
และขอบคุณแกมากที่ช่วยเรามอมเมาจอยให้มันบ้าดงบัง
คอยเปิดเพลง Begin กรอกหูให้ประสาทกินเล่นๆ 555 แกทำงานโคดเยอะอ่ะ

โปร แปม แอม นุ่น : ถึงแกจะมาช่วยตอนเปิดเทอม แต่เราว่าพวกแกทำงานเยอะกว่าเราอีกนะ
เพราะส่วนใหญ่เราจะเล่นซะมากกว่า - -" แล้วถ้าไม่มีพวกแก บอร์ดก็คงจะไม่เสร็จ

โอตะ แนน กอล์ฟ เฟิร์น : พวกแกพูดแต่ละภารกิจกันได้ดีมากๆ
ขอบคุณที่ช่วยสอนเราฝึกการพูดภาษาอังกฤษนะ ถึงเราจะพูดไม่ครบก็เถอะ

เพื่อนๆ ห้อง4 :ถึงพวกแกบางคนจะไม่ได้ไปช่วยแต่พวกแกก็ทำให้ห้องเรา คือ ห้อง4 นะ
ถ้าไม่มีพวกแกเป็นผู้ช่วยโหวตเลือกปัญหาในตอนแรกโครงงานของเราก็คงจะไม่สำเร็จ
อย่าลืมนะว่าเราให้รู้ไว้ว่า ยังไงพวกแกก็เป็นส่วนหนึ่งของความสำเร็จของโครงงานนี้นะ
ถ้าไม่มีพวกแก พวกเราก็คงไม่ใช่ห้อง4 ไม่มีห้อง 304 รุ่น38 ในโรงเรียนบดินทรเดชา
บางทีเราอาจจะเสียงดัง ไฮเปอร์ บ้าๆไปบ้างแต่เรารักพวกแกทุกคนนะ ยังไงก็ห้องเดียวกันนิ
ในฐานะหัวหน้าห้องเราจะดูแลพวกแกให้ดีที่สุด ปีสุดท้ายแล้ว สามัคคีกันนะ

ถึงเราจะจากกันไปไหน แต่เมื่อมาเจอกันยังไงเราก็เป็นห้อง 4 เสมอนะ
ถึงยังไงมิตรภาพของพวกเราก็จะไม่จางหายไป ตลอดไป....

เริ่มต้นด้วยความเหนื่อย ความเศร้า แต่จบลงด้วยความรัก ความห่วงใย ความสุข...

We are CLASS4!!
Friend Forever!!!

P$: ถ้าเขียนต่ออีก เราอาจจะร้องไห้ได้ รักเพื่อนๆทุกคน